پالایشگاههای کره جنوبی مسیر نفت ونزوئلا را میسنجند
چهار پالایشگر بزرگ کره جنوبی بررسی واردات نفت ونزوئلا را در دستور کار قرار دادهاند؛ اقدامی که با هدف کاهش آسیب پذیری زنجیره تامین نفت خام، تثبیت خوراک پالایشگاهها و کنترل هزینههای ناشی از اختلال در مسیرهای دریایی خاورمیانه دنبال میشود. انجمن نفت کره اعلام کرده است شرکتهای جی اس کالتکس، اچ دی هیوندای اویل بنک، اس کی اینوویشن و اس اویل امکان خرید محمولههای ونزوئلایی را ارزیابی میکنند و تصمیم نهایی آنها به نتیجه بررسی فنی، قیمت نهایی و قابلیت تحویل پایدار بستگی دارد.
جی اس کالتکس در ماه ژوئن یک محموله آزمایشی شامل ۱۱۰ هزار بشکه نفت خام ونزوئلا وارد کرد. این شرکت اکنون کیفیت خوراک، سازگاری آن با واحدهای عملیاتی و میزان تولید فرآوردههای مختلف را میسنجد. نتیجه آزمایش برای تعیین صرفه اقتصادی خریدهای بعدی اهمیت دارد، زیرا نفت هر مبدا از نظر چگالی، گوگرد و بازده تولید بنزین، گازوئیل، سوخت جت و دیگر محصولات متفاوت است. پالایشگاه باید مطمئن شود تخفیف احتمالی قیمت، هزینه بیشتر فرآورش و حمل دریایی را جبران میکند.
سه پالایشگر دیگر نیز محاسبات مشابهی را آغاز کردهاند. تمرکز آنها تنها بر یافتن فروشنده تازه نیست و شرکتها میخواهند ترکیب منابع وارداتی خود را متنوع کنند. اختلال در عبور نفتکشها از تنگه هرمز، همراه با افزایش هزینه بیمه و حمل، میتواند برنامه تولید پالایشگاهها را مختل کند. به همین دلیل قیمت رقابتی، اندازه محموله، زمان تحویل، امکان قرارداد مستمر و کیفیت قابل پیش بینی خوراک در ارزیابیها نقش تعیین کننده دارد.
کاهش تمرکز بر خوراک خاورمیانه
کره جنوبی از بزرگترین واردکنندگان نفت خام و یکی از قطبهای پالایش در آسیا است. دادههای اداره اطلاعات انرژی آمریکا نشان میدهد ظرفیت پالایش این کشور در ابتدای سال ۲۰۲۲ حدود ۳.۳ میلیون بشکه در روز بود و کره جنوبی پنجمین ظرفیت بزرگ پالایشی جهان را در اختیار داشت. آمار سال ۲۰۲۵ نیز واردات روزانه نزدیک ۲.۸ میلیون بشکه نفت خام را نشان میدهد که حدود ۱.۹۵ میلیون بشکه آن از خاورمیانه تامین شد. سهم ۶۹.۹ درصدی خاورمیانه همچنان بیانگر وابستگی بالای صنعت پالایش کره جنوبی به این منطقه است.
برآورد آژانس جهانی انرژی نشان میدهد در سال ۲۰۲۵ نزدیک ۲۰ میلیون بشکه نفت و فرآورده در روز از تنگه هرمز عبور کرده و حدود ۸۰ درصد محمولهها راهی بازارهای آسیایی شده است. کره جنوبی و ژاپن از اقتصادهایی هستند که وابستگی قابل توجهی به جریان نفت این مسیر دارند. محدودیت در تردد نفتکشها میتواند زمان سفر، نرخ کرایه، هزینه بیمه و قیمت خوراک پالایشگاههای آسیایی را افزایش دهد و حاشیه سود تولید فرآورده را تحت فشار قرار دهد.
شرکتهای کرهای در کنار نفت ونزوئلا، خرید از کانادا و استرالیا را نیز بررسی میکنند. نفت کانادا از مسیر خط لوله ترنس ماونتن به ساحل اقیانوس آرام میرسد و دسترسی خریداران شرق آسیا را آسانتر میکند. استرالیا نیز از نظر فاصله و امنیت مسیر حمل گزینه قابل بررسی است. در مقابل، نفت شیل آمریکا فعلا انتخاب اصلی نیست؛ زیرا به گفته مقام انجمن نفت کره، اندازه عملیاتی کوچکتر عرضه کنندگان منفرد، تهیه محمولههای بزرگ و پیوسته از یک فروشنده را دشوار میکند.
کره جنوبی برای مدیریت اختلالهای کوتاه مدت از ذخایر نفتی نیز برخوردار است. اداره اطلاعات انرژی آمریکا میانگین ذخایر راهبردی این کشور در سال ۲۰۲۵ را حدود ۷۹ میلیون بشکه برآورد کرده است. با این حال نگهداری ذخایر جایگزین قراردادهای پایدار وارداتی نیست و بیشتر نقش پشتوانه را در دورههای کمبود ایفا میکند. پالایشگران برای حفظ تولید داخلی و صادرات فرآورده به منابع بلندمدت و قابل اتکایی نیاز دارند که از مسیرهای متنوع به کره جنوبی برسد.
آزمون اقتصادی نفت سنگین ونزوئلا
ونزوئلا با حدود ۳۰۳ میلیارد بشکه ذخایر اثبات شده، بزرگترین دارنده ذخایر نفت خام جهان به شمار میرود، اما بخش مهمی از نفت این کشور سنگین است و فرآورش آن به تجهیزات پیچیدهتر نیاز دارد. این ویژگی میتواند برای پالایشگاههای مجهز به واحدهای ارتقای نفت سنگین فرصت ایجاد کند، زیرا چنین نفتی در برخی معاملات با تخفیف عرضه میشود. در مقابل، مصرف انرژی، هزینه گوگردزدایی و بازده محصولات با ارزش بالاتر باید پیش از قراردادهای بزرگ محاسبه شود.
صادرات نفت ونزوئلا در ماه ژوئن به حدود ۱.۲ میلیون بشکه در روز رسید. این سطح از عرضه توان حضور بیشتر تولیدکنندگان ونزوئلایی در تجارت جهانی را نشان میدهد، اما استمرار صادرات به وضعیت زیرساخت، برق، بنادر، ناوگان حمل و سرمایه گذاری در میدانها وابسته است. برنامه مطرح شده برای جذب حداقل ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایه در صنعت نفت ونزوئلا نیز توجه شرکتهای جهانی را افزایش داده است، هرچند افزایش پایدار تولید به زمان، تامین مالی و بازسازی تجهیزات نیاز دارد.
برای پالایشگران کره جنوبی، مزیت خرید زمانی شکل میگیرد که مجموع قیمت نفت، حمل، بیمه و فرآورش از گزینههای رقیب پایینتر باشد. فاصله طولانی میان بنادر ونزوئلا و کره جنوبی هزینه لجستیک را بالا میبرد و ممکن است بخشی از تخفیف نفت خام را از بین ببرد. در مقابل، قرارداد مستقیم، بارگیری منظم و دسترسی به محمولههای بزرگ میتواند هزینه واحد را کاهش دهد و امنیت خوراک را تقویت کند.
محموله ۱۱۰ هزار بشکهای جی اس کالتکس یک آزمون عملیاتی و تجاری محسوب میشود. این پالایشگر پس از فرآورش میتواند بازده واقعی محصولات، هزینه انرژی، نیاز واحدهای تبدیلی و ارزش فروش فرآوردهها را با نفتهای متداول خاورمیانه مقایسه کند. اگر نتیجه ارزیابی مثبت باشد، خریدهای بعدی ممکن است در حجم بالاتر یا قالب قراردادهای دورهای انجام شود و سایر شرکتها نیز نتیجه این آزمون را در تصمیمهای تامین خود لحاظ کنند.
افزایش توجه به منابع ونزوئلا، کانادا و استرالیا نشان میدهد صنعت پالایش کره جنوبی سبد خوراک خود را بر پایه رقابتی بودن قیمت و ثبات عرضه بازبینی میکند. هر مبدا تازه باید از نظر فنی با پالایشگاههای موجود سازگار باشد و در برابر نوسان کرایه نفتکش، هزینه بیمه و اختلال مسیرهای دریایی، مزیت اقتصادی خود را حفظ کند.
