محدودیت برق سیمان زنجیره تولید را با ریسک تازه روبهرو کرد
اعلام محدودیت ۸۵ درصدی برق برای واحدهای سیمانی، بار دیگر تامین انرژی را به موضوع اصلی بازار این کالای ساختمانی تبدیل کرده است. علی اکبر الوندیان، دبیر انجمن صنفی کارفرمایان صنعت سیمان، در نشست خبری تازه خود گفت این سطح از تخصیص برق عملا فقط برای روشن ماندن تجهیزات پایه و سامانههای روشنایی کارخانهها کافی است و امکان ادامه تولید عادی را از بخش بزرگی از صنعت میگیرد. به گفته او، محدودیت برق سیمان از خرداد آغاز شده و برنامه اعلامشده برای تیر و مرداد میتواند تولید، بارگیری و توزیع سیمان را با اختلال جدی روبهرو کند.
الوندیان با اشاره به تجربه سال گذشته گفت تولیدکنندگان سیمان در یک دوره ۱۰ روزه با محدودیت ۹۰ درصدی برق مواجه شدند و همان دوره کوتاه، قیمت سیمان را در بازار تا چند برابر بالا برد. او تاکید کرد که اعلام کاهش تخصیص برق به جای قطع کامل، از نظر عملیاتی تفاوت زیادی برای کارخانهها ایجاد نمیکند، زیرا خطوط تولید سیمان برای فعالیت پیوسته به برق پایدار نیاز دارند و توقف یا کاهش ناگهانی انرژی، برنامه تولید کلینکر، آسیاب، بستهبندی و حمل را از نظم خارج میکند.
تولید دو ماهه و فشار تقاضای داخلی
طبق آماری که از سوی انجمن سیمان اعلام شده، تولید سیمان در دو ماه نخست امسال به ۱۱ میلیون تن رسیده که نسبت به دوره مشابه سال قبل ۹.۶ درصد رشد داشته است. همزمان تولید کلینکر در همین دوره ۱۳ میلیون تن اعلام شده که کاهش ۵ درصدی نسبت به مدت مشابه سال گذشته را نشان میدهد. این فاصله میان رشد تولید سیمان و افت تولید کلینکر برای کارخانهها اهمیت دارد، زیرا کلینکر ماده میانی و تعیینکننده استمرار تولید ماههای بعد است و کاهش آن میتواند در ادامه سال بر توان عرضه اثر بگذارد.
دبیر انجمن صنفی کارفرمایان صنعت سیمان گفت مصرف ماهانه سیمان کشور بهطور متوسط حدود ۵ میلیون تن است و تامین این میزان نیازمند حداقل انرژی قابل اتکا برای کارخانههاست. او همچنین از رشد تقاضا در فروردین و اردیبهشت خبر داد و توضیح داد که همراهی انجامشده در تامین انرژی طی این دو ماه باعث شد صنعت بتواند پاسخ بازار داخلی را بدهد. با این حال، افزایش محدودیتها از خرداد، نگرانی فعالان این صنعت را نسبت به افت عرضه در ماههای گرم سال بیشتر کرده است.
بر اساس دادههای بینالمللی صنعت سیمان، ایران از نظر ظرفیت نصبشده در میان تولیدکنندگان مهم منطقه قرار دارد و ظرفیت اسمی این صنعت بیش از ۱۰۹ میلیون تن سیمان و نزدیک به ۱۰۰ میلیون تن کلینکر در سال برآورد شده است. این ظرفیت زمانی به عرضه واقعی تبدیل میشود که گاز، برق و سوخت جایگزین بهصورت منظم در اختیار واحدها قرار گیرد. در غیر این صورت، بخشی از ظرفیت موجود به شکل ظرفیت بلااستفاده باقی میماند و هزینه ثابت تولید بر مقدار کمتری محصول سرشکن میشود.
برق گرانتر و نگرانی از قیمت تمامشده
بخش دیگری از اظهارات الوندیان به هزینه انرژی اختصاص داشت. او گفت قیمت هر کیلووات ساعت برق در بورس انرژی از ۷ هزار و ۵۰۰ تومان به ۹ هزار و ۵۰۰ تومان رسیده است، اما مشکل اصلی صنعت فقط قیمت نیست و پایداری تامین برق اهمیت بیشتری دارد. به گفته او، حتی اگر کارخانهها برق را با نرخ بالاتر خریداری کنند، نبود انرژی کافی در ساعات مورد نیاز همچنان مانع تولید میشود و برنامه تحویل سیمان به بازار را به هم میزند.
الوندیان درباره مصرف سوخت نیز اعلام کرد متوسط مصرف روزانه سوخت در صنعت سیمان حدود ۲۸ میلیون مترمکعب است که نزدیک به ۸ میلیون مترمکعب آن از گاز طبیعی و باقی آن از مازوت تامین میشود. او گفت صنعت سیمان با اصلاح تدریجی یارانه انرژی مخالفتی ندارد، اما این فرایند باید مرحلهای و متناسب با توان تولید اجرا شود تا کارخانهها بتوانند برنامه تامین، تعمیرات و فروش خود را تنظیم کنند. به گفته او، تصمیمهای ناگهانی در حوزه انرژی بیش از افزایش نرخ، بر بازار اثر میگذارد.
در بخش قیمت محصول، دبیر انجمن سیمان گفت متوسط قیمت هر کیلوگرم سیمان پاکتی از ابتدای سال تا ماه اخیر از ۲ هزار و ۶۰۰ تومان به ۳ هزار و ۹۰۰ تومان رسیده است. او همچنین افزایش نزدیک به ۴۰۰ درصدی قیمت پاکت را یکی از عوامل رشد هزینه بستهبندی دانست. به گفته فعالان صنعت، سیمان با وجود نقش مستقیم در پروژههای ساختمانی و عمرانی، سهم محدودی از قیمت نهایی مسکن دارد و برآورد الوندیان نشان میدهد حتی در حالت بدبینانه، هزینه سیمان مصرفی در هر متر مربع ساختمان کمتر از یک درصد میانگین قیمت مسکن است.
الوندیان با اشاره به صادرات دو ماه نخست سال به بازارهایی مانند اوراسیا، ارمنستان، افغانستان و پاکستان گفت حفظ عرضه داخلی و صادراتی به تداوم تولید وابسته است. او از وزارت نیرو و وزارت صمت خواست در میزان برق اختصاصیافته به واحدهای سیمانی بازنگری کنند تا حداقل نیاز تولید داخل تامین شود. به گفته او، محدودیت برق سیمان در صورتی که با همین شدت ادامه یابد، میتواند از مسیر کاهش تولید و کاهش توزیع، تعادل بازار این کالای پایه ساختمانی را تحت فشار قرار دهد.
