حضور چین در بازار الانجی آمریکا بدون واردات مستقیم / ادامه نقشآفرینی در تجارت جهانی LNG
در حالی که تنشهای تجاری میان چین و آمریکا وارد مرحله جدیدی شده است، دادههای بازار انرژی نشان میدهد که چین با وجود توقف واردات مستقیم گاز طبیعی مایعشده (LNG) از آمریکا، همچنان یکی از بازیگران فعال در این بازار باقی مانده است.
به گزارش خبرگزاری رویترز، چین اکنون به یک سالگی توقف واردات مستقیم الانجی از آمریکا نزدیک میشود؛ روندی که از فوریه ۲۰۲۵ آغاز شده و همچنان ادامه دارد. این تغییر در شرایطی رخ داده که روابط اقتصادی میان دو کشور تحت تأثیر جنگ تجاری و اعمال تعرفههای متقابل قرار گرفته است.
بر اساس این گزارش، چین از فوریه سال گذشته تاکنون هیچ محمولهای از الانجی آمریکا را بهصورت مستقیم وارد نکرده است. این وضعیت پس از آن شکل گرفت که دولت آمریکا تعرفههایی بر کالاهای وارداتی از چین اعمال کرد و در مقابل، پکن نیز اقدام به وضع تعرفه بر واردات الانجی آمریکا کرد.
در آن مقطع، دولت آمریکا به ریاست دونالد ترامپ تعرفه ۱۰ درصدی بر برخی کالاهای چینی اعمال کرد و چین نیز در پاسخ، تعرفه ۱۵ درصدی بر واردات الانجی از آمریکا وضع کرد. این اقدامات باعث شد جریان مستقیم تجارت LNG میان دو کشور متوقف شود.
با این حال، بررسی روند بازار نشان میدهد که توقف واردات مستقیم به معنای خروج کامل چین از بازار الانجی آمریکا نبوده است. شرکتهای چینی همچنان در قالب قراردادهای بلندمدت، به خرید این محصول ادامه دادهاند و حضور خود را در این بازار حفظ کردهاند.
بر اساس دادههای موجود، شرکتهای بزرگ انرژی چین از جمله پتروچاینا، CNOOC و یونیپک طی سالهای اخیر قراردادهای متعددی با صادرکنندگان آمریکایی منعقد کردهاند. این قراردادها که تعداد آنها به حدود ۲۰ مورد میرسد، مجموعاً ظرفیتی در حدود ۲۵ میلیون تن در سال را شامل میشود.
این قراردادها معمولاً با دورههای زمانی بلندمدت ۲۰ تا ۲۵ ساله تنظیم میشوند و نقش مهمی در تأمین مالی پروژههای بزرگ صادرات LNG در ایالات متحده دارند. به همین دلیل، حتی با وجود کاهش واردات مستقیم، روابط تجاری در این حوزه بهطور کامل قطع نشده است.
در همین حال، ایالات متحده آمریکا جایگاه خود را به عنوان یکی از بزرگترین صادرکنندگان الانجی در جهان تثبیت کرده است. بر اساس آمارها، این کشور در سال گذشته حدود ۱۱۰ میلیون تن LNG صادر کرده که سهم قابل توجهی از عرضه جهانی را تشکیل میدهد.
آمریکا در سال ۲۰۲۳ با عبور از قطر، به بزرگترین صادرکننده الانجی در جهان تبدیل شد و همچنان نقش مهمی در تأمین انرژی بازارهای جهانی ایفا میکند.
از سوی دیگر، چین نیز به عنوان بزرگترین واردکننده الانجی در جهان شناخته میشود. این کشور در سال ۲۰۲۴ حدود ۴.۳ میلیون تن الانجی از آمریکا خریداری کرده بود که معادل حدود ۵ درصد از کل صادرات LNG آمریکا محسوب میشود.
با این حال، آخرین محموله مستقیم الانجی آمریکا به چین در فوریه ۲۰۲۵ ارسال شد و پس از آن واردات مستقیم متوقف شد. با وجود این، شرکتهای چینی همچنان از طریق روشهای غیرمستقیم در این بازار فعال هستند.
یکی از این روشها، فروش مجدد محمولههای LNG در بازارهای بینالمللی است. گزارشها نشان میدهد که شرکتهای چینی بخشی از محمولههای خریداریشده خود را در بازارهای دیگر، بهویژه در اروپا، به فروش میرسانند و از این طریق در زنجیره تجارت جهانی LNG حضور دارند.
همزمان با این تحولات، میزان کلی واردات الانجی چین نیز با کاهش مواجه شده است. این کاهش تحت تأثیر مجموعهای از عوامل از جمله افت فعالیتهای صنعتی، افزایش تولید داخلی گاز، توسعه انرژیهای تجدیدپذیر و افزایش واردات از کشورهای دیگر مانند روسیه قرار دارد.
افزایش سهم انرژیهای تجدیدپذیر در سبد انرژی چین و همچنین توسعه زیرساختهای داخلی تولید گاز، از جمله عواملی است که به کاهش وابستگی این کشور به واردات LNG کمک کرده است.
در کنار این موارد، همکاریهای انرژی میان چین و روسیه نیز گسترش یافته و این موضوع باعث شده چین بخشی از نیاز خود به گاز را از طریق منابع جایگزین تأمین کند.
با وجود این تغییرات، دادههای بازار نشان میدهد که چین همچنان یکی از بازیگران مهم در بازار جهانی LNG باقی مانده است و نقش آن در این بازار صرفاً به واردات مستقیم محدود نمیشود.
کارشناسان بازار انرژی اعلام کردهاند که در کوتاهمدت، احتمال از سرگیری واردات گسترده LNG از آمریکا توسط چین پایین است، اما این کشور از طریق ابزارهای تجاری مختلف همچنان در این بازار حضور خواهد داشت.
در مجموع، روند فعلی بازار نشان میدهد که با وجود تنشهای سیاسی و محدودیتهای تجاری، تعاملات اقتصادی میان چین و آمریکا در حوزه انرژی به شکلهای مختلف ادامه دارد و ساختار تجارت جهانی LNG همچنان تحت تأثیر این روابط قرار دارد.
در شرایطی که رقابت اقتصادی میان دو کشور ادامه دارد، بازار جهانی انرژی شاهد الگوهای جدیدی از تجارت و همکاری است که در آن، حتی توقف واردات مستقیم نیز به معنای قطع کامل روابط تجاری نیست و بازیگران بازار از مسیرهای جایگزین به فعالیت خود ادامه میدهند.
